Wpisy z Sierpień, 2009

Badania i dieta kobiety w ciąży

Będziesz teraz często odwiedzała swojego lekarza, dla dobra siebie i dziecka. Na pierwszej wizycie Twój ginekolog potwierdzi ciążę i założy Ci kartę ciąży. To w niej będzie notowana każda wizyta, badania, Twoja waga, ciśnienie krwi oraz inne przydatne rzeczy. W ciąży odwiedza się lekarza na ogół co miesiąc. Lekarz możne Ci zlecać badania podstawowe takie jak badanie krwi i moczu co miesiąc, ale niekoniecznie. Być może będziesz te badania wykonywała co dwa miesiące. Na każdej wizycie zostaniesz zważona, pielęgniarka lub położna zmierzy Ci również ciśnienie krwi oraz przeprowadzi wywiad. W granicach dwunastego, dwudziestego drugiego oraz trzydziestego czwartego tygodnia ciąży będziesz też miała robione badanie USG – wiele kobiet czeka na nie z niecierpliwością, ponieważ mogą wówczas zobaczyć swoje dziecko na ekranie. Dzisiejsza technika pozwala na wykonanie badania USG w rzucie trójwymiarowym, co lekarzowi pozwala przeprowadzić dokładne badania płodu, a kobiecie ocenić nawet rysy twarzy malucha. Poza standardowymi badaniami będziesz miała badanie na nosicielstwo żółtaczki, WR, cukier (glukoza) oraz KTG (pod koniec ciąży), na kolejnych wizytach u ginekologa być może posłuchasz też tętna swojego dziecka.

Menu przyszłej mamy to przede wszystkim warzywa, owoce i nabiał. Jedząc, karmisz też swoje dziecko. Pamiętaj, by dostarczać organizmowi niezbędnych składników potrzebnych do prawidłowego rozwoju płodu, ale nie zapominaj też o sobie. Warzyw i owoców powinno być w Twojej diecie najwięcej. Zwiększenie zapotrzebowania na wapń wzrasta w drugim trymestrze ciąży, jeśli nie dostarczysz maluchowi odpowiedniej jego ilości, zacznie on czerpać z Twoich zapasów, czyli wybierając wapń z Twoich kości i zębów. Wapń znajdziesz przede wszystkim w nabiale, serach żółtych i białych, jogurtach, kefirach, etc. Unikaj w ciąży serów pleśniowych ze względu na listerię – bakterię, na którą jesteś teraz bardziej podatna niż przed ciążą. Bezwzględnie powstrzymaj się przed jedzeniem surowych mięs typu tatar i sushi, natomiast wskazane są gotowane i pieczone ryby, chude mięso drobiowe, chude wędliny. Zrezygnuj z dużych ilości frytek i innych dań typu fast food, bo dostarczają one praktycznie wyłącznie pustych kalorii – zbędnych w ciąży – i tłuszczu. Przeciętna kobieta tyje w ciąży od 8 do 14 kilogramów, powiedzenie, że jesz za dwoje to przeżytek. Pij dużo niegazowanej wody, nawet 2-3 litry dziennie.

Poród naturalny czy ciąża?

Wzbudza lęk u każdej przyszłej mamy, dlatego im więcej wiesz, tym mniej się boisz. Rozpoczynają go skurcze macicy, które przygotowują ją do późniejszego wysiłku. Początkowo są nieregularne i niebolesne, choć nie jest to oczywiście reguła. Kiedy staną się regularne i występują co 5 minut, trzeba jechać do szpitala. Spakować torbę powinnaś nawet dwa miesiące przed planowaną datą rozwiązania, dziecko może zdecydować, że chce przyjść na świat szybciej i nie będziesz wtedy już miała czasu na pakowanie. W wybranych szpitalu dowiedz się, co powinnaś ze sobą zabrać. Na ogół są to rzeczy osobiste typu szlafrok, koszule nocne, kapcie, klapki pod prysznic, kosmetyki. Pamiętaj obowiązkowo o karcie ciąży, książeczce zdrowia, wodzie do picia i ciuszkach dla dziecka. W szpitalu położna wykona Ci KTG, a potem skieruje na salę porodową. W większości szpitali rodzącej może towarzyszyć tata dziecka, mama lub przyjaciółka, w niektórych placówkach poród rodzinny jest płatny. Na sali będzie pomagać Ci położna i lekarz, który odbierze poród w końcowej fazie porodu. Skurczom towarzyszy faza rozwierania szyjki macicy, aby rozpoczęły się bóle parte, rozwarcie musi wynosić 10 centymetrów. Faza skurczów partych kończy się wypchnięciem na świat dziecka, które zaraz powędruje w Twoje ramiona. Obecnie praktykuje się pierwsze karmienie jeszcze na sali porodowej. To Wasze pierwsze wspólne chwile – Twoje i Twojego dziecka.

Wokół cesarskiego cięcia narosło wiele kontrowersji, trzeba jednak pamiętać, że mówimy o operacji. Wiele kobiet, bojąc się bólów porodowych, nacinana krocza, niedogodności związanych z porodem i chcąc uniknąć skrępowania, prosi lekarzy o wykonanie cesarskiego cięcia. W niektórych placówkach (na ogół prywatnych) możliwe jest cesarskie cięcie na życzenie. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że cesarka to poważna operacja, a nie drobny zabieg. Polega ona na przecięciu powłok brzusznych nad spojeniem łonowym, przerwaniu tkanek, cięciu ścian macicy, wydobyciu dziecka i zszyciu wszystkiego na powrót. Po cesarce kobieta dochodzi do formy o wiele dłużej niż po porodzie naturalnym. Rana i mięśnie brzucha bolą przez minimum dwa miesiące, ciężko jest siadać, wstawać, kłaść się, nie można dźwigać – to wszystko bardzo utrudnia opiekę nad noworodkiem. Dłużej też czeka się na pobudzenie laktacji, często bywa tak, że kobiety szybko się poddają, zmęczone brakiem pokarmu i głodnym maluchem, i nie chcą karmić piersią. Po porodzie naturalnym można się normalnie ruszać, chodzić, po cesarce przez dobę trzeba leżeć z ciężką poduszką na brzuchu, pod kroplówkami. Podniesienie się po dobie jest trudne i bolesne, choć oczywiście obecność maluszka obok dodaje skrzydeł. Po wyjściu ze szpitala trzeba przyjmować antybiotyk, a po siedmiu dniach zgłosić się na zdjęcie szwów (jeśli nie były rozpuszczalne).